Oldingi darsda server konteyneri db konteyneriga oddiy db nomi orqali ulanishini ko'rgan edik. Bu tasodif emas — Docker Compose har bir servisga, uning nomiga mos, avtomatik DNS yozuvi beradi. Buni maktabdagi sinf jurnaliga o'xshating: har bir o'quvchining ismi bor, va ularni chaqirish uchun aniq manzilini (uy raqamini) bilish shart emas — shunchaki ismini aytish kifoya.

services:
  api:
    build: .
    environment:
      - CACHE_HOST=cache
      - DB_HOST=database

  cache:
    image: redis:7

  database:
    image: postgres:16
    environment:
      - POSTGRES_PASSWORD=sekret

package main

import (
	"fmt"
	"os"
)

func main() {
	cacheHost := os.Getenv("CACHE_HOST") // "cache" - konteyner nomi, IP emas!
	dbHost := os.Getenv("DB_HOST")       // "database"
	fmt.Println(cacheHost, dbHost)
}

api servisi cache va database servislariga ularning nomlari orqali murojaat qiladi — IP-manzil emas, chunki konteynerlar qayta ishga tushganda IP-manzil o'zgarishi mumkin, lekin nom har doim bir xil qoladi. Docker Compose buning ortida o'zining ichki DNS serverini ishlatadi: cache nomiga so'rov kelganda, u avtomatik ravishda cache nomli konteynerning joriy IP-manzilini qaytaradi.

Bu — "Service Discovery Patterns" darsida (Microservices kursida) ko'radigan katta g'oyaning kichik, sodda ko'rinishi: "servislar bir-birini qanday topadi" degan muammoni hal qilishning eng sodda usuli. Katta, ko'p serverli tizimlarda buning uchun Kubernetes yoki maxsus service discovery vositalari ishlatiladi, lekin tamoyil bir xil: doimiy nomlar, o'zgaruvchan manzillar.