Detektivni tasavvur qiling: jinoyat joyida u birinchi ko'zga tashlangan odamga "sen qildingmi?" deb ishonch bilan ko'rsatmaydi. Buning o'rniga, u dalillarni to'playdi (kim qayerda edi, qanday izlar bor), so'ngra "agar shu odam qilgan bo'lsa, u YERDA bo'lishi kerak edi" degan tekshiriladigan taxmin — gipoteza quradi, va uni dalil bilan tasdiqlaydi yoki rad etadi. Xato dasturni tuzatish ham xuddi shunday jarayon — tasodifiy gumon qilish emas.

Engineering Judgment kursida siz kod yozishdan OLDINGI qarorlarni ko'rgan bo'lsangiz, endi kodni tuzatish jarayonining o'ziga o'tamiz. Bu kurs davomida siz kod yozmaysiz — real, fuzzy xatolarni tizimli ravishda topish mashqini qilasiz.

Ko'p dasturchilar (ayniqsa shoshilganda) xatoga duch kelganda darhol taxmin qiladi: "ehtimol bu joy noto'g'ri" deb, kodning tasodifiy qatorini o'zgartirib ko'radi, ishlamasa boshqa qatorni o'zgartiradi. Bu — "qorong'i xonada ko'zni yumib devorni paypaslash"ga o'xshaydi: ba'zan tasodifan eshikni topasiz, lekin ko'pincha vaqtni behuda sarflaysiz va hatto yangi xato qo'shib qo'yasiz.

Gipoteza qurish uch qadamdan iborat: (1) kuzatilgan xato asosida "nima uchun bu sodir bo'layotgan bo'lishi mumkin" degan aniq, TEKSHIRILADIGAN taxmin tuzing; (2) shu taxminni tasdiqlaydigan yoki rad etadigan eng kichik tekshiruvni o'tkazing (masalan, qiymatni chop etish, kichik test yozish); (3) natijaga qarab, gipotezani tasdiqlang yoki rad etib, YANGI gipoteza quring. Bu — Problem Decomposition kursidagi "taxmin emas, savol" tamoyilining, endi xatoni tuzatish jarayoniga qo'llanilishi.

Muhim farq: gipoteza rad etilishi ham foydali natija — u sizni qidiruv doirasidan chiqarib tashlaydi ("bu funksiyada muammo yo'q ekan, demak boshqa yerda"). Taxmin esa rad etilganda hech narsa o'rgatmaydi, chunki u boshidanoq aniq shakllantirilmagan edi. Shuning uchun tajribali dasturchi "ishlamadi" deganda ham nimani bilib olganini aytib bera oladi.